Κατόπιν ερωτημάτων που έχουν προκύψει από επιχειρηματίες μέλη σχετικά με την επιβολή
του «τέλους ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση», σας γνωρίζουμε τα κάτωθι:
Με το άρθρο 30 του ν. 5073 (ΦΕΚ 204 Α’ / 11-12-2023) αντικαταστάθηκε ο φόρος διαμονής και
επιβάλλεται, υπέρ του Δημοσίου, τέλος ανθεκτικότητας στην κλιματική κρίση.
Συγκεκριμένα αναφέρει ότι επιβάλλεται ανά ημερήσια χρήση και ανά δωμάτιο ή διαμέρισμα
σε ενοικιαζόμενα επιπλωμένα δωμάτια – διαμερίσματα της υποπερ. γγ) της περ. β) της παρ.
2 του άρθρου 1 του ν. 4276/2014 και σε αυτοεξυπηρετούμενα καταλύματα – τουριστικές
επιπλωμένες επαύλεις (βίλες) της υποπερ. αα) της περ. β) της παρ. 2 του άρθρου 1 του ν.
4276/2014.
Ενώ παρατηρούμε ότι δεν αναφέρεται η υποπερίπτωση ββ) της περ. β) της παρ. 2 του άρθρου
1 του ν. 4276/2014, ήτοι: “ββ. Αυτοεξυπηρετούμενα καταλύματα – τουριστικές επιπλωμένες
κατοικίες: αυτοεξυπηρετούμενα καταλύματα – τουριστικές επιπλωμένες κατοικίες είναι
μεμονωμένες ή σε συγκρότημα μονοκατοικίες, επιφανείας σαράντα (40) τ.μ. τουλάχιστον
εκάστη
, με αυτοτέλεια λειτουργίας και ανεξάρτητη εξωτερική προσπέλαση. Δομούνται με
όρους δόμησης κατοικίας. Για την ίδρυση και λειτουργία των τουριστικών επιπλωμένων
κατοικιών εφαρμόζεται το άρθρο 46 του ν. 4179/2013″.
Συνεπώς δεν επιβάλλεται τέλος ανθεκτικότητας στις τουριστικές επιπλωμένες κατοικίες.